सहर

 

सहरमा बस्ने मान्छे कति राम्रा भएर हिड्छन् !समय फेसन र मौसम अनुसारको कपडा लाउछन । विविध कुराले पोतिएर मघमघ बास्ना आउने भएर हिड्छन् !मान्छेहरू वास्तविकता भन्दा धेरै टाढा भएर हिड्न बाध्य छन् किनकी यो समाज यहा मान्छे जस्तो देखिन गर्ने पर्ने बाध्यता हो ।

बेलुका आफ्नो कोठामा जान्छन् त्यहा वास्तविक जीवन देख्छन् अर्काको घर,त्यो घर भित्र ग्यास चुलो सहितको एउटा किचन, आधा बोरा चामल केहि थान भाडाँकुडा ,एक दुई वटा खाट, खाटमा डसना  तन्ना र सहितको ओडने, भुइँमा फाटेको कार्पेट अनि झ्याल ढोकामा मैलो पर्दा ,एक दुई जोर कपडा सहितको थोत्रो दराज,बाटामा खाना खाएर  राखेको जुठो भाडा  बेवारिसे त्यो कोठा ।

ढोका खोलेर हेर्दा नाङ्गो आखाले देखिने यो दृश्यले एक पटक मुटु भक्कानिन्छ  कोहि रून्छन् कतिले बा-आमा सहितको गाउँ सम्झिन्छन् आफुलाई धिर्काछन् आफू बाच्नु बेकार ठान्छन् अनि फेरि भोलि राम्रो हुने विश्वास,आफ्नो मनको रहर घर परिवारको माया र जिम्मेवारी,बाउ-आमाको दुख यी सबै कुराले पलपल मारेर जिउदै राख्ने गर्छ यो सहरले ।